Rozdział 3

"Hopelyn Watson proszona do profesor McGonagall" powiedział Lee Jordan w pokoju wspólnym Gryfonów.

-Naprawdę nazywasz się Hopelyn?- zapytał rudy Weasley.

-Tak, Fred, po 5 latach mógłbyś się nauczyć.

-Ty też, jestem George!

-Nie prawda, jesteś Fred.- powiedziała Hope z uśmiechem. Siedzieli na kanapie w wierzy Gryffindoru. W pokoju nie było za dużo osób, jedynie Weasley'owie, Lee, Harry i Hermiona. Hope podniosła się z kanapy i zapytała Jordana:

-Gdzie jest McGonagall?

-W swoim gabinecie, Hopy.

-Że co?!

Usłyszała śmiech Rona, Hermiony i Georga. Popatrzyła w stronę Freda. Ten nic jednak nie powiedział, był zaskoczony. Lee odparł:

-Widzisz Hopy, tak kończą zdrajcy w Gryffindorze. Jakim cudem nie trafiłaś do Slytherinu? Jak przekupiłaś Tiarę?

Hopelyn prychnęła i wyszła z pokoju. Bardzo zdenerwowana tym zdarzeniem, poszła do Minervy McGonagall. Zapukała w ciężkie drzwi, zza których było słychać podniesiony głos Landryny i profesor transmutacji. Drzwi gwałtownie się otworzyły, a zza nich wyjrzała rozjuszona różowa dama. Powiedziała:

-Och, dobrze cię widzieć Hopy.

Dziewczyna weszła do gabinetu Minervy i zamknęła drzwi. Profesor transmutacji podeszła do rudej dziewczyny i zapytała:

-Hopelyn Watson, członkini Gryffindoru i uczennico Hogwartu, zostałaś wezwana do mojego gabinetu w bardzo ważnym celu. Kiedy przyjdzie Albus, zaczniemy nasze przesłuchanie.

Przesłuchanie? W jakiej sprawie? Dolna warga Hope zaczęła niebezpiecznie drżeć, a jej nogi zrobiły się jak z waty. Popatrzyła na Umbridge, jednak landryna nie zdradzała żadnych szczegółów. Mijały minuty, jedna po drugiej. W końcu do gabinetu wkroczył dyrektor szkoły, ciągnąc za ucho Freda i George'a. Dobroduszny śmiech Bumbledore'a lekko złagodził atmosfere, jednak potem zwrócił się do rudej Hope:

-To za tobą przyszli, prawda panno Watson?

Dziewczyna lekko się zmieszała i cicho odparła:

-Nie prosiłam ich, profesorze...

-Wierzę Ci, wierzę- uśmiechnął się do dziewczyny i wypuścił Weasley'ów, po czym przegonił ich z gabinetu do innej części szkoły. Odwrócił się do kobiet z poważną miną i poczekał, aż Minerva zacznie mówić.

-Albusie, zawołałam Hopelyn, ponieważ doszły mnie słuchy do niejakiej zdrady dziewczynki z Gryffindoru i demoralizacji przez profesor Umbridge.

-Och, nie opowiadaj głupstw o mnie i Hopy, Minervo.

Sprawa toczyła się dalej. Zakończenie konfliktu ku zadowoleniu Hope było takie, że Albus wyraził swoją pogardę w stosunku do Różowej Landryny, a pochwalił Hope za godne zachowanie, po czym odparł, że to nie wina dziewczyny, tylko ciotki, która wpajała jej nienawiść do Pottera. Może nawet miał rację.